عشق ديوانه ... Mad Love

يکي بود يکي نبود . تو زمونهاي خيلي قديم وقتي هنوز آدم و حوايي نبود ، رو

زمين پر بود از فضيلت ها و تباهي ها .

يه روزي که همشون از فرط بيکاري خسته و کسل شده بودند ، ذکاوت باز هم

جرقه اي زد و گفت : " بيائيد با هم بازي کنيم . مثلاً ... قايم موشک خوبه ؟ " .

همه اينگار جرقه ذکاوت دامنشونو گرفته باشه از جا پريدند و با خوشحالي

گفتند : " از بيکاري که بهتره " . ديوونگي فوراً فرياد کشيد : " من چشم

ميزارم " و از اونجايي که هيچکس دلش نميخواست دنبال ديوونگي بگرده ، همه

قبول کردند . ديوونگي رفت جلو يه درخت ، چشمهاشو بست و شروع کرد به

شمردن : " يک ، دو ، سه ، ... " تو اين مدت هم هرکي داشت دنبال يه جايي

مي گشت که توش قايم بشه .


لطافت پشت نسيم قايم شد ... خيانت پريد وسط زباله ها و اونجا پنهون شد ،

اصالت ميون ابرها مخفي شد و هوس به مرکز زمين رفت ! دروغ گفت: " زير اين

سنگه قايم ميشم " اما رفت ته دريا ! طمع هم توي کيسه اي که خودش دوخته

بود قايم شد و ديوونگي هنوز مشغول بود : " ... هفتاد و نه ... هشتاد ...

هشتاد و يک ... " همه خودشونو مخفي کرده بودن به جز عشق ، آخه اون

هميشه مردد بود و نميتونست تصميم بگيره . اون هيچ وقت نميتونست خودشو

پنهون کنه . هنوزم که هنوزه ياد نگرفته چه جوري مخفي بشه !


خلاصه ديوونگي ديگه داشت به صد ميرسيد : " ...نود و پنج ... نود و شش... نود

و هفت ... " درست لحظه اي که ديوونگي به صد رسيد ، عشق پريد و ولاي بوته

گل رز پنهون شد . ديوونگي فرياد کشيد : " دارم مياما ! " وقتي بر گشت اولين

کسي رو که ديد تنبلي بود اخه اون تنبليش اومده بود پنهون شه ،تکليف لطافت

هم که معلوم بود ، نفر دوم بود و مجبور شد از پشت نسيم بيرون بياد . ديوونگي ،

دروغ رو ته درياچه ، هوس رو تو مرکز زمين ، طمع رو تو اون کيسه و خيانت رو لاي

آشغالها پيدا کرد ... ديگه تغريباً جاي همه لو رفته بود به جز عشق . ديوونگي

ديگه داشت از پيدا کردن عشق نا اميد ميشد که حسادت در گوشش زمزمه

کرد : " عشق لاي بوته گل رزه " ديوونگي يه شاخه از درخت کند و با شدت و

هيجان اونو تو بوته گل رز فرو کرد . دوباره دوباره و ... تا اينکه با صداي ناله اي

متوقف شد .

عشق از پشت بوته بيرون اومد و با دستاش صورتشو پوشونده بود و از لاي

انگشتاش قطرات خون بيرون ميريخت . شاخه به چشمهاي عشق فرو رفته بود و

اون ديگه نميتونست جايي رو ببينه ، اون کور شده بود . ديوونگي گفت : " واي

خداي من ! من چيکار کردم ، حالا چجوري ميتونم چشمها تو درمون کنم ؟ " .

عشق با مهربوني جواب داد : " عيبي نداره ، تو ديگه نميتوني چشمهامو به من

بر گردوني ، اما اگه ميخواي لطفي در حق من بکني ، بيا و راهنماي من بشو ! "


اينجوري بود که از اون روز به بعد عشق کور بود و ديوونگي چشمها اون ...